- Celia Pérez. Neuróloga. CHUAC
- Clara Domínguez. Neuróloga. CHUS
Recibir un diagnóstico de demencia é un momento difícil. Algunhas das reaccións comúnss no momento de recibir as novas son:
- Negación: é moi común, ás veces é un mecanismo de adaptación que nos permite ir aceptando o diagnóstico ós poucos. Nunha familia unhas persoas poden tardar máis que outras en aceptar o diagnóstico e isto pode producir conflitos.
- Alivio de atopar unha explicación para os síntomas
- Medo ó futuro e ao que poida vir
- Rexeitamento a converterse en cuidador
- Culpa, por ter a enfermidade, que non é culpa de ninguén, ou polos sentimentos que esta xera (frustración, discusións, enfados...)
- Tristura, como reacción de dó ás perdas que vai experimentando a persona
- Frustración ou enfado polos cambios que o diagnóstico vai supor para todos os implicados
- Soidade
¿Que podemos facer para afrontalo mellor?
- Falar do tema con persoas de confianza ou, si precisamos, con algún profesional sanitario, pode axudar.
- Contactar coas asociacións de enfermos e familiares e buscar un grupo de apoio: rodearse de personas que pasan polo mesmo e nos entenden pode axudar moito a afrontar a nova situación.
- Falar cos fillos e os netos: comunicarlles ó diagnóstico de forma adaptada para ter o seu apoio e que entendan os síntomas.
- Animar ao paciente a falar de como se sinte, coa súa familia ou con profesionais sanitarios.
- Seguir contando coa opinión da persoa afectada para todas as decisións, na medida do posible, considerando que pode precisar máis tempo para entender as cousas ou para explicarnos o que quere.
- Animar á persoa afectada a seguir disfrutando da vida e acompañalo, dando os apoios precisos para que poida seguir facendo as cousas que lle gustan durante o maior tempo posible.
- Facer constar as nosas vontades anticipadas nun documento de instruccións previas: planificar como queremos que nos coiden e que tipo de coidados queremos recibir nos momentos finais da enfermidade.
